Estoy encima de
una mesa
solo, inquieto,
turbado, agitado,
ostia! Mis manos
atadas! Mis pies....
de repente, veo unos focos,
un tipo
repugnante se me acerca,
con su horrible
mal aliento me dice,
chico, voy a
cortarte las piernas,
depués los
brazos,
todo por encargo,
conservarás tu
cerebro,
aunque sin el rombencéfalo
podrás pensar,
però memòria no
tendrás,
cuando veas un Police,
orticaria te
entrarà,
el porqué? lo ignoraràs,
Por favor! el
corazón no!
lo necesito para amar,
A propósito, motivo?
No te lo imaginas?
el blue enano!
su llanto es repugnante!
irresistible, insoportable, irritante!
Oh! Sugerencia!
sus cuerdas vocales podrías cortar!
En este caso, de
correveidile
poco iba a durar!
Claro! Y tú, lo va a
necesitar!
De repente me
desaté, me levanté
Y un puñetazo
terrible le lancé,
quedó patas
arriba sobre su culo pestilente
me sentí bien, me
sentí cruel,
Ah! Dios mio Dios mio, gritaba!
Cogí mi ropa y me
marché,
en el cementerio me
paré
y encima de una
lápida
mi primer poema
escribí.
sigo aqui, en el
cementerio,
esperando, pacientemente,
ver llegar al
blue enano
y a su protector
de la mano,
traje de roble!
Adoro esta paz,
aqui nada puede
salir mal,
nada sale mal
señor murphy!
Molt bo, Josep! Has tornat!!!!! I amb un escrit al més pur estil Ferreiro.
ResponderEliminarUna abraçada.
Marta