jueves, 14 de julio de 2011

El perdedor
Estoy encima de una mesa
solo, inquieto, turbado, agitado,
ostia! Mis manos atadas! Mis pies....
de repente, veo unos focos,
un tipo repugnante se me acerca,
con su horrible mal aliento me dice,
chico, voy a cortarte las piernas,
depués los brazos,
todo por encargo,
conservarás tu cerebro,
aunque sin el  rombencéfalo
podrás pensar,
però memòria no tendrás,
cuando veas un Police,
orticaria te entrarà,
el porqué?  lo ignoraràs,
Por favor! el corazón no!
lo necesito para amar,
A propósito, motivo?
No te lo imaginas?
el blue enano!
su llanto es repugnante!
irresistible, insoportable, irritante!
Oh! Sugerencia!
sus cuerdas vocales podrías cortar!
En este caso,  de correveidile
poco iba a durar!
Claro! Y tú,  lo va a necesitar!
De repente me desaté, me  levanté
Y un puñetazo terrible le lancé,
quedó patas arriba sobre su culo pestilente
me sentí bien, me sentí cruel,
Ah!  Dios mio Dios mio, gritaba!
Cogí mi ropa y me marché,
en el cementerio me paré
y encima de una lápida
mi primer poema escribí.
sigo aqui, en el cementerio,
esperando, pacientemente,
ver llegar al blue enano
y a su protector de la mano,
traje de roble!
Adoro esta paz,
aqui nada puede salir mal,
nada sale mal señor murphy!



1 comentario:

  1. Molt bo, Josep! Has tornat!!!!! I amb un escrit al més pur estil Ferreiro.
    Una abraçada.
    Marta

    ResponderEliminar