Un dia hace 28 años, decidistes apartarme de tu vida y ayer a la misma hora que yo nací, te has ido mucho mas lejos y para siempre.
Este viaje no lo has decidido tu, pero no te preocupes que allí donde vas, tendrás la oportunidad de abrazar a la bondad personificada, es decir, a tu madre, mi abuela, yo, no la he olvidado ni un solo instante de mi vida, estarás bien, no te faltará amor, creo que fué ella quien lo inventó, podrás charlar con un montón de buenos amigos que un dia también decidistes apartar de tu vida, seguro que tendréis muchas cosas que contaros.
Yo por aqui, seguiré igual que siempre, recordandote todos los dias, queriendote a cada instante, trataré de eliminar los remordimientos personales, permaneceré abstracto, pero...
¡Por Dios! ¡28 años de nuestras vidas perdidos! ¡que absurdo! ¿Has dejado alguna copia para mi sobre estos 28 años ?, ¡no hay marcha atrás! ¿No pensabas que llegaria este momento? ¡Y mira que eras inteligente! ¡Puto orgullo!
Ayer a las seis de la tarde murió también, un trozo de mi.
Te quiero padre, nunca te olvidaré, algun dia nos veremos.
Quan perdem un pare ens tornem pares de veritat. Diuen que la familia son els amics que no hem escollit. Queda't amb els bons moments i no perdis mai la oportunitat de dir t'estimo als que t'envolten.
ResponderEliminar